(Ліпень 2003 гады)Даўно гэта было: каталіся мы па абгароджаных сцяжкамі ўгоддзям джиперской школы Эль-Монтанья у Іспаніі, у перадгор'ях Пірэнэяў. І такая зверская рызыка мяне ахапіў, так захацелася за сцяжкі выскачыць... Падушыце Паляванне на ваўкоў Высоцкага? Або Чужую каляіну ? Ну, увогуле, з'ехаў з трасы. Пропилил па забароненай цаліне. Праклаў сваю каляіну. Прымяў траўку. На што интеллигентнейший інструктар Рамон Била (тады двойчы дакарщик ; цяпер да Дакара, мусіць, з завязанымі вачамі можа даехаць) выліўся недрукаванай каталонскай тырадай. Па-ангельску жа было сказанае наступнае: Бачыш прэч таго мужыка з біноклем, на пагорку? Гэта падлоўчы. Будзь упэўнены, нумар машыны ён ужо запісаў. Ты заўтра зваліш у сваю Маскву, а мяне пацягнуць у суд ...

Чым прыемная джиперу недагледжаная Расея тут пакуль яшчэ можна за сцяжкі. І з каляінамі пакуль таксама ўсё ў парадку. Ёсць дзе покуражиться на чатырох кіроўных, ды на паніжанай, ды з блакаваннямі... Траўку камячыць, вядома, нядобра, але... Але добра тое, што мы яшчэ не зусім загнаныя ў рэзервацыі. Вось навошта, пытаецца, еўрапейцу ў яго разграфленной і рэгламентаванай Еўропе паўнавартасны пазадарожнік? Каб раз у год па абяцанні з'ездзіць у клуб 4х4 і

за энное колькасць эўра помесить тамака грязищу. Законнае жаданне задаволіць законным парадкам. Гэта зразумела, але што рабіць са ўсімі гэтымі паніжанымі і блакаваннямі астатнія 364 дня? Вазіць з сабой проста так, ухаластую. А пазадарожная трансмісія яна бо вага мае. А сам пазадарожнік габарыты нехилые. У якім-небудзь іхнім Парыжы нават на Corsa приткнуться да бардзюра праблема. А ужо на пазадарожніку... Увогуле, шкада мне гэтых закатаваных евроджиперов. Ці то справа ў нас, пры нашай-то вольніцы. Нам пазадарожная трансмісія завсегда будзе вагай нялішнім, яна нам не для понтов, а каб у каляіне не патануць. У нас бо ўсё жыццё суцэльны off-road. У прамым і пераносным.

Дарэчы, а ці можна лічыць Volkswagen Touareg пазадарожнікам? Гэта гледзячы які сэнс укладваць. У мяне, напрыклад, тэрмін класічны пазадарожнік выклікае такія асацыяцыі: грязища, ветралом, пылища, потная ковбойка, тыднёвае шчацінне, пясок на зубах, засіверанае мурло з блямбами москитных укусаў, плоская пляшка вискаря ў нагруднай кішэні, тры дня на аленях да найблізкага жылля. Шэраг можаце працягнуць па сваім меркаванні. Калі скакаць ад яго (я, зрэшты, не настойваю), то Touareg зусім не пазадарожнік. Па-першае, москитно-пылавыя атрыбуты рамантыкі тут амаль неактуальныя. Узровень камфорту такі, што галіся хоць на ходу, вокнаў наогул не адчыняй, і спіна не змокне. Па-другое, пры трох днях на аленях да жылля пажадана, каб машына была простая як цвік. Каб калі не дай Бог чаго, можна было паправіць тут жа. Памятаю, на Camel Trophy бачыў, як баявому пазадарожніку памянялі задні мост (!) у палявых умовах учатырох, штатнай прыладай, за нейкі гадзіна або ледзь больш. А Touareg машынка далёка не прасцяцкая. Добра тамака жалязяка какаючы паляціць полбеды. А калі грох-

нется які-небудзь важны чып у мазгах ? Што рабіць? Лавіць спадарожных аленяў? Не, на гэтак выдасканаленых у электронна-тэхнічным сэнсе машынах лепш не адрывацца ад цывілізацыі. Прынамсі, у адзіночку.

Што ж, выходзіць, Touareg паркетник ? Ды нічога падобнага. Яго пазадарожныя здольнасці такія, што можна хоць у джунглі, было бы каму падстрахаваць. Вось сёе-тое з заяўленага вытворцам. Пачнем з клиренса. Ён вар'іруецца ад пагрузна-разгрузных 160 мм да лімітава-пазадарожных 300 мм (!), а ўсярэдзіне гэтага дыяпазону можа ступеніста змяняцца ў залежнасці ад рэжыму руху. Глыбіня які пераадольваецца броду 580 мм, але гэта тое, што фірма гарантуе, а на справе, як паказвае практыка, можна залезці і глыбей. У трансмісіі усё па-сумленнаму. Ёсць паніжаны рэжым. Штатны між-

восевы дыферэнцыял блакуецца як аўтаматычна, так і прымусова. А опционно можна замовіць і блакаванне межколесного. Электроніка здольная перакінуць на кожнае кола да 100% крутоўнага моманту: калі хоць бы адной лапай знайшоў зачэпку вылезеш. Плюс кут які пераадольваецца ўздыму 45 градусаў! Плюс кут магчымага бакавога нахілу 35 градусаў! Плюс... Добра, досыць. Увогуле, гэта пазадарожнік хоць і не класічны, але вельмі нават паўнавартасны. Такіх паркетников не бывае.

На тэст нам дастаўся Touareg, нажаль, у не самой зараджанай версіі. Сяўба ў аўтамабіль, я, натуральна, перш за ўсё прыняўся нащупывать тое, што ведае внедорожностью у трансмісіі і ў хадавы. На цэнтральным тунэлі, бліжэй да кіроўцы, ёсць такая отжимная/утапливаемая якая верціцца рукояточка. Выглядае яна як-то несур'ёзна (жудасна падобная на перамыкач рэжымаў у пральнай машыны папулярнай італьянскай маркі), але функцыя ў яе сур'ёзней няма куды: круцячы яе, уключаеш паніжаную перадачу і блакаванне межосевого дыферэнцыяла. Тут жа, на цэнтральным тунэлі, але бліжэй да пасажыра, павінна быць яшчэ адна такая жа крутилка для ручнога кіравання пневмоподвеской. Але яе няма. А ёсць пустое гняздо, аформленае як падшклянак. Значыць, клиренсом пагуляць не атрымаецца, асоба глыбокіх равоў і асоба тоўстых бярвёнаў папярок дарогі прыйдзецца пазбягаць, і, акрамя таго, не атрымаецца апусціць кузаў да 160 мм над зямлёй для палягчэння пагрузкі/выгрузкі асоба цяжкага экспедыцыйнага скарба. Шкада. Ну ды добра. Не ў джунглі едзем, а ўсяго толькі ў Падмаскоўе. Злёгку за сцяжкі...

Паехалі. Нас цягне бензінавая 3,2-літровая V-вобразная шасцёрка , выдавальная 220 канёў магутнасці пры 6400 аб./мін. і 305 Нм крутоўнага моманту пры 3200 аб./мін. Матор добры. Приемистый, спагадны, досыць магутны на любых рэжымах яго працы не адчуваецца ніякай натуги, заўсёды ёсць нейкі запас, што прыемна. Гэтага матора, у прынцыпе, хапае на усё справы . А бо ён далёка не самы стромкі з туареговской гамы так, сярэднячок, можна сказаць. Маюцца і круцейшы.

Вось, напрыклад, бензінавая 4,2-літровая васьмёрка яна выдае 310 л.з. пры 6200 аб./мін. і 410 Нм пры 3000 аб./мін. Неслаба, праўда? Але і гэта яшчэ кветачкі: ёсць у гаме совершеннейший монстар десятицилиндровый (!) турбадызель аб'ёмам 5,0 л. Яго характарыстыкі сапраўды ўражваюць. Добра тамака магутнасць 313 канёў пры 3750 аб./мін., хоць для аўтамабільнага дызеля і гэта, як гаворыцца, больш за . Але крутоўны момант! На яго пік рухавік выходзіць ужо пры 2000 аб./мін. гэта ўсяго толькі ў два з невялікім разу больш абарачэнняў халастога ходу. Ледзь крануў педаль газу і ты ўжо на максімуме цягі. А максімум ведаеце

які? 750 Нм. Семсот пяцьдзесят! Цяглавыя магчымасці прама-ткі танкавыя, прычым (увага!) да сотні машына з гэтым дызелем разганяецца за 7,8 сек. М-так, браня дужая і танкі нашы хуткія. Праўда, танк не наш...

На гэтым монструозном фоне ціхім сарамлівым скромнягой выглядае апошні рухавічок у гаме 2,5-літровы турбодизелек. Як ён зачасаўся ў магутную многолитровую сям'ю? Відаць, бачком притулился, у статуце беднага сваяка. Хоць сам па сабе (без фону) ён вельмі нават нядрэнны 174 л.з.

і 400 Нм і недаацэньваць яго

не варта. Асабліва тым, хто заклапочаны эканоміяй паліва. (Зрэшты, ці ёсць сярод карыстачы Touareg? На Захадзе так, а ў нас ці наўрад.)

Увогуле, едзем на машыне з 220-моцнай шасцёркай і атрымліваем асалоду ад. Адзінае, што злёгку напружвае вызначаная задуменнасць 6-ступеністага аўтамата . У крэйсерскім рэжыме досыць хуткасным, але не ірваным усё нармалёва. А вось калі трэба ірвануць аўтамату ледзь-ледзь бракуе аператыўнасці. Відавочна, ён наладжаны пад топавыя рухавічкі з іх танкавай цягай (потым праверыў па каталогу перадаткавыя адносіны тыя жа, толькі на трэцяй перадачы адрозніваюцца на 0,01, на што можна і ўвагі не звяртаць). Дарэчы, арыентацыя на вялікія крутоўныя моманты галоўны чыннік адмовы стваральнікаў Touareg ад традыцыйнага для VW аўтамата ZF: па словах прадстаўнікоў канцэрна, у ZF такіх магутных скрынак пакуль няма. Таму тут варта японскі аўтамат Aisin.

Але ў чым праблема-то? Трэба ірвануць ад душы? Калі ласка. У аўтамата Tiptronic ёсць і спартовы рэжым S, і рэжым пераключэння перадач уручную. Перакладаю рычаг селектара ў якія адпавядаюць становішчы і машына звярэе. Задуменнасці амаль няма, затрымкі мінімальныя. Успамінаю напісанае ў фірмовым праспекце: маўляў, Touareg машына пазадарожная і яшчэ для руху па шашы ў левай паласе . Што ж, устаю ў левы шэраг, газ у падлогу і... І толькі пырскаюць з-пад колаў перапуджаныя жигулята .

Не, я зусім не хам дарожны. Фарамі нікому не міргаю яны проста бачаць у люстэрках, як на іх насоўваецца нешта грознае, і саступаюць. Часам, праўда, дазваляю сабе ўлучыць левы паварот, і шматлікія гэты сігнал разумеюць. Відаць, у Нямеччыне бывалі. На тамтэйшых аўтабанах так прынята. Тамака мігценне фарамі ў люстэркі быдлейшее хамства. А мігценне левым поворотником у левым шэрагу ветлівая просьба саступіць дарогу.

На нязвыкла пустым (вось павезла!) Нова-Рыжскай шашы выціскаю з леворядного пазадарожніка ўсё, што ён можа даць. Газ перманентна ў паў, шумы, вядома, нарастаюць, але з ростам хуткасці падвышаецца і гучнасць бартавой музыкі, як і пакладзена ў сучасных машын і шумы не ятраць. Ды і гукаізаляцыя салона ў Touareg суцэль прыстойная... Што тамака ў нас па радыё? Нейкі маркотны Шульбрихт на раялі, канцэрт сі-бемоль нумар восем а трэба бы Deep Purple, Highway Star сюды... 190 км/ч на спідометры. А па каталогу максималка 197 км/ч (з гэтым рухавічком і аўтаматам ). Як жа добрая Новорига ад Масквы да Волоколамска, калі пустая!

...Пустая, ды не зусім. На абочыне гаишная машына са спидганом. Позна заўважаю, не паспяваю нават зняць нагу з газу. Але тамака, судзячы па ўсім, не паспяваюць нават прачнуцца. Выбачайце, таварышы сяржанты, сёння вы абыйдзецеся без майго стольничка. На пасту бдить трэба -1:0 у маю карысць.

Ну, а што ў нас з бездаражжу? Нажаль, пазадарожная частка цест-драйва была моцна прыпсаваная сухім надвор'ем. Спрацаваў закон ганебнасці. Чакаеш сонейка, чакаеш, але выходзіць яно зусім не тады, калі трэба. Б'юся аб закладзе, захаці мы абрацца проста на шашлыкі ды пазагараць влупил бы лівень, і ўсё бы раскісла (гэта добра апісана Джеромом у Траіх у лодцы ). Але бо мы жадалі поджиперствовать, а якое джиперство без бруду... Ну, і дзе бруд, пытаецца?

Не было бруду. А былі кар'ер (абсалютна сухі), травяныя горкі (сухія, часам злёгку росныя), Масква-рака ў верхняй плыні (па калене, максімум скажам так, па поясе, з цвёрдым дном) і раўчукі (цалкам несур'ёзныя). Увогуле, тыповы пикниковый варыянт. Крыўдна.

Усё гэта Touareg прочесал з прама-ткі здзеклівай лёгкасцю. Толькі для апускання ў Маскву-раку я ўлучыў паніжаную (з павагі усёткі водная перашкода). І толькі для дыяганальнага вывешивания ўсёк паніжаную з блакаваннем межосевого дыферэнцыяла. Навошта? Ізноў жа, з павагі да гэтага страшнага джиперскому тэрміна (Дыяганальнае! Вывешивание!). Нічога страшнага не здарылася. Як выважыліся без праблем, так і разважыліся зваротна. Што прыемна, ні адна панэль у салоне пры гэтым нават не рыпнула, і ні адна дзверы нават не подклинила вісі сабе і адчыняй/зак-

рывай колькі жадаеш. Навочнае сведчанне выключнай калянасці кузава...

Гэтая машына, увогуле-то, усё робіць сама. Забыўся заблакаваць сама зацісне і адпусціць дыферэнцыял, калі трэба. Трэба подтормозить непатрэбнае кола подтормозит. Электроніка... Машына служка чалавека. Яшчэ бы кофий у пасцелю падавала...

У выніку плюнулі мы на гэтую ўмоўную падмаскоўную бездараж і пайшлі шукаць Вялікі Ўхіл. Знайшлі. Лімітавых для Touareg 45 градусаў тамака, нажаль, не было, але і тое, што бы-

ло, выглядала суцэль сур'ёзна. Стромкі такі бетонавы адхон у тым месцы, дзе аўтамабільны мост приделан да рачнога берага.

Выставіў я самы суровы трансмісійны рэжым паніжаную з блакаваннем. Спакойна ўпоўз на крутяк. Прыбраў ногі з педаляў. Пастаяў, сфатаграфаваўся. Споўз на роўнае. Разгарнуўся. Упоўз заднім ходам. Прыбраў ногі з педаляў. Пастаяў, сфатаграфаваўся. Споўз.

Вось і ўсё справы. Падчас нешта тамака злёгку скрыгатала ў трансмісіі або ў хадавы. Але, думаю, гэта не надта крымінальна. Амаль дзве з паловай тоны ўсёткі. На Вялікім Ухіле.

На гэтым, уласна, паседжанне можна лічыць зачыненым. Будзь у мяне $59.870 (менавіта гэтулькі варта мой Touareg) мусіць, узяў бы сабе такую машыну. А была бы магчымасць пагуляць фінансамі ў базавым дыяпазоне 39.610-71.040 эўра (прайс-лісты сягоння модна даваць у еврах ) мусіць, яшчэ бы і попривередничал: рухавічок такі або рухавічок сякой і т.д. І дадаў бы яшчэ за опцыі, хоць і базавай заряженности тут годзе нават ладнаму привереде.

Гэта жа, лічы, Phaeton, толькі пазадарожны. І стылістыка салона фаэтоновская , і камфортны фарш . Аўтамабіль прадстаўніцкага класа. Са ўсімі пірагамі. Плюс з магчымасцю влегкую выскачыць за сцяжкі. Што ў нашым стрэсавым жыцці вельмі карысна для душэўнага здароўя.

Фота КАСТУСЯ КОКОШКИНА і VOLKSWAGEN.

Аўтамабіль быў прадстаўлены аўтасалонам Аўта Ганза .

Тэл.: (095) 787-5588.

Аўтамабіль быў застрахаваны

ТАА Страхавая кампанія ссогласиес . Тэл.: (095) 234-9495.